Η ζωή μετά την καταστροφή της Πελοποννήσου

Ήταν ώς ένας ακήρυχτος πόλεμος που κράτησε τρεις μήνες. Η κυβέρνηση απέτυχε να αμυνθεί και να οργανώσει τη χώρα, οδηγώντας την σε πλήρη καταστροφή χωρίς έλεγχο. Οι άνθρωποι βρέθηκαν αβοήθητοι, ανοργάνωτοι και απροετοίμαστοι να αντιμετωπίσουν την καταστροφή. Υπήρξαν ατελείωτες ώρες αγωνίας στις ειδήσεις για τον μαζικό όλεθρο. Οι κυβερνώντες δεν είχαν κανένα έλεγχο στις εξελίξεις και οι πολιτικοί κρύφτηκαν σε αναξιοπρεπείς δικαιολογίες. Τα θύματα σπάραζαν για βοήθεια στο κενό της τηλεοπτικής κάμερας. Η τελευταία φωτιά έσβησε στα μέσα του Σεπτέμβρη. Τον Οκτώβρη είχαμε εκλογές με υποσχέσεις για επανασυγκρότηση και ανοικοδόμηση που ποτέ δεν πραγματοποιήθηκε. Η νέα κυβέρνηση δεν βρήκε καμία λύση για να αντιμετωπίσει οποιοδήποτε πρόβλημα, αντίθετα παράτησε κάθε προσπάθεια πολύ νωρίς. Επισκέφτηκα την Πελλοπόνησο τον Νοέμβριο του 2007 μεχρι και τον Μάιο του 2008. Η ευρύτερη περιοχή έχει ιδιαίτερη σημασία εξαιτίας της πολιτιστικής αξίας της Αρχαίας Ολυμπίας. Οι Ολυμπιακοί αγώνες που έγιναν στην Αθήνα το 2004 τίμησαν το μνημείο των αγώνων και την επιστροφή τους στον τόπο καταγωγής. Ήταν μεσάνυχτα όταν έφτασα στην Αρχαία Ολυμπία, σταμάτησα κάτω από το Κρόνιο Όρος, υπήρχε μια βαθιά ησυχία και δεν ακουγόταν τίποτα. Τα καμένα δέντρα είχαν κοπεί και η αναδάσωση ετοιμαζόταν ειδικά για τη τελετή παράδοσης της Ολυμπιακής φλόγας για τους επόμενους Ολυμπιακούς αγώνες του 2008. Δεν υπήρχε ίχνος ζωής, κανένας ήχος εκτός απο την αναπνοή μου, αισθάνθηκα σαν να είμαι κλειδωμένος σε άδειο δωμάτιο. Η μυρωδιά ήταν αυτή του υγρού καμένου ξύλου, και το έδαφος ήταν μαλακό και είχε λεπτή υφή. Η καταστροφή είναι ένα μηδενικό σημείο της ύπαρξης. Ακολούθησα μια διαδρομή δια μέσου της καμένης γης αναζητώντας την εξέλιξη της εναπομείνασας ζωής.

Του Παναγιώτη Λάμπρου
πηγή: TVXS